بیخوابی و بیماری پارکینسون

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻پرسش و پاسخ🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

🆔 @Ameli_Office

📩 سوال:


من مادری دارم ۸۵ سال داره، که نوراستور می خوره ولی شبها اصلا خواب نداره فقط داد میزنه.

🆔 @Ameli_Office

🖋 پاسخ: 👇👇👇


✅ در این موارد در وهله اول باید علل بی خواب بررسی و درمان شود. بی خوابی در بیماران پارکینسونی شایع و از علل بارز آن درد مفاصل و عضلات، مشکلات حرکتی و گاهی اوقات پای بیقرار است. علل رایج بی خوابی که در سایر افراد دیده می شود در بیماران پارکینسونی هم ممکن است سبب بی خوابی شود.  از جمله این موارد اضطراب و تنش عصبی، محیط خواب نامناسب، عدم رعایت بهداشت خواب، خوابیدن طی روز و گاهی مشکل وقفه تنفسی در خواب و تکرر ادرار شبانه را می توان ذکر کرد.

✅ در مواردی که علت مشخصی برای بی خوابی وجود داشته باشد باید اقدام به رفع این مشکل شود. تنظیم داروهای پارکینسون، درمان پای بیقرار، درمان اضطراب و درمان وقفه تنفسی خواب از مهمترین اقدامات هستند.

✅ در صورت عدم یافت علت مشخص باید در وهله اول بهداشت خواب مجدداً مرور شود. از خوابیدن در طی روز پرهیز شود. دمای اطاق مناسب باشد. نور اطاق را شب از دو ساعت قبل ساعت خواب کم کنیم. از تماشای تلویزیون در ساعات پایانی شب پرهیز شود. تنش و مشاجرات در روز کاسته شود. مطالعه داستان و یا مطالب غیر مهیج در ساعات قبل خواب مفید است. غذای سنگین در اخر شب مصرف نشود. گرسنگی سبب بی خوابی می شود. شیر و ماست در شام سبب بهبود خواب می شود. از مصرف چای و قهوه و سیگار از دو ساعت قبل ساعت خواب پرهیز شود.

✅ در مواردی که باز هم مشکل بی خواب تداوم داشته باشد بطور موقت می توان از دارو‌های خواب آور کمک گرفت. باید توجه داشت مصرف طولانی دارو‌های خواب آور سبب وابستگی می شود.


👉 www.t.me/Ameli_Office    کانال تلگرام مطب دکتر جواد عاملی

📩 @DrAmeli             راه ارسال سوال📩

عوارض گوارشی نوراستور

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻پرسش و پاسخ🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

🆔 @Ameli_Office

📩 سوال:

آیا قرص نور استور باعث اختلال گوارشی
و اسهال میتونه بشه


🆔 @Ameli_Office

🖋 پاسخ: 👇👇👇


✅ قرص نوراستور همانند مادوپار می تواند سبب عوارض گوارشی مثل دل درد، زخم معده، تهوع، استفراغ و گاهی یبوست و گاهی اسهال شود.

✅ این عوارض بیشتر در ابتدای شروع دارو دیده می شود و به مرور زمان کمتر می شود.

✅ شروع دارو با مقادیر کم و افزایش تدریجی سبب کاهش این عوارض می شود. مصرف دارو همراه غذا نیز در کاستن از عوارض گوارشی مؤثر است.
    البته بهتر است مادوپار با غذای گوشتی و پروتئینی مصرف نشود.



👉 www.t.me/Ameli_Office    کانال تلگرام مطب دکتر جواد عاملی

📩 @DrAmeli             راه ارسال سوال📩

تعویض داروی مادوپار

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻پرسش و پاسخ🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

🆔 @Ameli_Office
📩 سوال:

بخاطر تحریم ها داروی مادوپار پیدا نمیشه آیا بدون نظر پزشک میشه این دارو را جایگزین کرد؟


🆔 @Ameli_Office
🖋 پاسخ: 👇👇👇


✅ جابجایی داروها، حتی داروهای مشابه ژنریک حتماً باید با نظر و اطلاع پزشک معالج باشد.

✅ داروهای مشابه ژنریک که توسط کارخانجات متفاوت تولید می شوند، به دلایل مختلفی دارای تفاوت‌های جزیی با یکدیگر هستند. گاهی داروی تولیدی یک کارخانه برای یک نفر مطلوب ولی داروی مشابه تولیدی کارخانه دیگر بخوبی تحمل نمی شود.

✅ داروی نوراستور ۱۲۵ و ۲۵۰ مشابه مادوپار ۱۲۵ و ۲۵۰ می باشد که هم اکنون موجود می باشد. این دارو توسط شرکت پارس گیتا دارو تولید شده است.




👉 www.t.me/Ameli_Office    کانال تلگرام مطب دکتر جواد عاملی

📩 @DrAmeli             راه ارسال سوال📩

عوارض پارکینسون

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻پرسش و پاسخ🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

 

📩 سوال:

مادر من ۵۲ سالش هست و نزدیک به ۱۰ ساله بیماری پارکینسون داره، داروهای مادوپار، سیفرول استفاده میکنه. الان گرفتگی عضلات در یک سمت بدن (هم گرفتگی در کتف و گردن و هم پا ) اذیت میکنه آیا دارویی هست که بتوان در کنار مادوپار مصرف کرد که این اسپاسم رو برطرف کنه؟


🖋 پاسخ: 👇👇👇


✅ درد و گرفتگی عضلات از شکایات شایع در بیماری پارکینسون است. درد در بیماری پارکینسون علل متفاوتی دارد. از همان ابتدای بیماری و با کندی حرکت و سفتی اندامها احساس درد هم پیدا می شود. این درد با درمانهای دارویی پارکینسون مثل مادوپار و سیفرول از شدت علایم بیماری و همچنین درد کاسته می شود.

✅ به مرور زمان و با تشدید بیماری و کمبود بیشتر دوپامین مغز، علی‌رغم درمان‌های دارویی دردهای عضلانی و مفصلی بعلت نوسان میزان دوپامین و کم و زیاد شدن اثر دارو ایجاد شود. سفتی اندام‌ها در اثر کاهش اثر دارو و یا انقباض دردناک عضلات در اثر کمبود و یا حتی زیادی اثر دارو همگی می توانند سبب گرفتگی دردناک عضلات شوند. در این موارد نیز نیاز به تنظیم دقیق‌تر دارو داریم. کم کردن مقدار دارو در هر وعده و افزایش تعداد دفعات مصرف دارو با مقادیر کمتر تا حدودی کمک کننده است.

✅ به مرور زمان مشکلات مفصلی و آرتروز و کشیدگی و التهاب تاندونی هم بروز و شدید می شوند که منشاء دردهای مفصلی و درد عضلانی می شود. در این موارد مصرف مسکن، توانبخشی و فیزیوتراپی و ورزش مناسب و نرمش سبب پیشگیری و کاهش درد می شود.

✅  یکی دیگر از علل احساس درد و حس ناخوشایند در پاها، سندروم پای بیقرار است.این سندروم که از عوارض شایع بیماری پارکینسون است  با داروهای پارکینسون بهترین شود ولی باید کمبود آهن، کمبود ب۱۲، ویتامین د، و دیابت و سایر علل را هم بررسی و در صورت وجود بطور جداگانه درمان کرد.



👉 www.t.me/Ameli_Office    کانال تلگرام مطب دکتر جواد عاملی

📩 @DrAmeli             راه ارسال سوال📩

لرزش دست

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻پرسش و پاسخ🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

 

📩 سوال:

مرد، ٥۷ ساله، مدت چهار سال است که به لرزش خفیف دست چپ دچارم. دست راستم فاقد مشکل است. لرزش در مواقع عصبی شدن و یا بلند کردن وسایل بیشتر خود نمایی میکند. گاهی در همین دست احساس کرختی هم وجود دارد. در مراجعه به پزشک تشخیص پارکینسون بوده و داروی نوراستور تجویز شده است. مادرم همین مشکل را با شدت بیشتر تا پایان عمر داشت. از مصرف هر دارویی اکراه دارم.

🖋 پاسخ: 👇👇👇

✅ لرزش دست یکی از علایم بیماری پارکینسون است ولی هر لرزشی نشانه ابتلاء به بیماری پارکینسون نمی باشد.

✅ لرزش دست در بیماری پارکینسون بیشتر در حالت استراحت مثلاً موقع تماشای تلویزیون و یا راه رفتن دیده می شود و با شروع حرکت موقتا کم می شود و‌مجدد شروع می شود. این لرزش اگر شدید نباشد و تنها علامت باشد چندان مشکلی در کارکرد فرد ایجاد نمی کند و الزامی به درمان ندارد. در بسیاری از اوقات بخاطر خجالت بیمار از لرزش مجبور به درمان می شویم.

✅ از لرزش‌های شایع دیگر لرزش وضعیتی است که اکثراً زمینه ارثی دارد. این لرزش ممکن است از سنین جوانی هم شروع شود. در این حالت با نگهداشتن دست در یک حالت و با حرکت و کار لرزش بیشتر می شود و با استراحت بر طرف می شود. گرچه برای این لرزش زمینه ارثی وجود دارد اما در همه بروز پیدا نمی کند.

✅ درمان لرزش بستگی به نوع لرزش و شدت آن دارد. اگر لرزش مشکلی در عملکرد ایجاد نکرده باشد نیازی به درمان ندارد. درمانهای دارویی مانع پیشرفت و شدت گرفتن لرزش در هیچکدام از لرزش‌های فوق نمی شود.

✅ در مواردی که لرزش خیلی شدید و سبب اختلال عملکرد شود و با درمانهای دارویی هم بهتر نشود می توان از تزریق موضعی بوتاکس در عضلات مسئول لرزش هم کمک گرفت. در موارد مقاوم به درمان روش‌های جراحی کاشت الکترود در مغز قابل انجام است.

👉 www.t.me/Ameli_Office کانال تلگرام مطب دکتر جواد عاملی

📩 @DrAmeli راه ارسال سوال📩

درمان بیماری پارکینسون

اگر چه هنوز درمان قطعی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد اما درمان های دارویی و جراحی در بسیاری از بیماران موثر هستند.

گروههای اصلی درمان دارویی بیماری پارکینسون شامل: لوودوپا، محرک های دوپامین، مهارکننده های آنزیم های غیر فعال کننده دوپامین، آنتی کولینرژیک ها و آمانتادین هستند.
لوودوپا (l.dopa): لوودوپا موثر ترین داروی درمان علائم بیماری پارکینسون است. این دارو به ویژه در کاهش مشکلات ناشی از کندی حرکت موثر است. لرزش و سفتی را نیز می توان تا حدود زیادی با لوودوپا بهبودی بخشید. لوودوپا با نام های مختلف تجاری مثل Sinemet, Madopar, Parkin c, L Doram c عرضه می شود.

 درمان معمولا با مقادیر کم دارو به صورت دو تا سه بار در روز همراه با غذا (برای به حداقل رساندن تهوع که شایع ترین عارضه جانبی اولیه است) آغاز می شود. مقدار دارو سپس با توجه به تحمل فرد و کمترین دوز لازمه برای کنترل علایم، به آرامی در طی چند روز تا چند هفته افزایش می یابد. در برخی موارد می توان بجای مصرف دارو در چند نوبت  یک قرص آهسته رهش را جایگزین کرد.
 

عوارض جانبی:  شایع ترین عوارض جانبی لوودوپا، تهوع، خواب آلودگی، سرگیجه و سردرد است. عوارض جانبی جدی تر می تواند شامل گیجی، توهم، هذیان، اضطراب و روان پریشی باشد . این عوارض در افراد مسن شایع تر است. شروع با مقادیر پایین و افزایش تدریجی دارو می تواند  تا حدود زیادی عوارض جانبی را به حداقل رساند.

در بسیاری از موارد، در دراز مدت (5 تا 10 سال) استفاده از لوودوپا با عوارض نوسانات حرکتی وحرکات غیر طبیعی همراه می شود. نوسانات حرکتی به صورت نوسان وضعیت توانایی حرکتی بیمار است به طوریکه در فواصل کوتاهی از مصرف لوودوپای سریع الاثر توانایی حرکتی چنان زیاد می شود که بیمار دچار حرکات اضافی غیر ارادی می شود و بعد از مدتی سریعاً اثر دارو از بین رفته بیمار دچار حالت جمود و سفتی می شود. در این موارد نیز استفاده از داروهای آهسته رهش و همین طور داروهای دیگر درمان علایم پارکینسون کمک کننده خواهند بود.

مهارکننده های منوآمینواکسیداز: مهارکننده های مونوآمین اکسیدازB، با مسدود کردن اثر آنزیم های غیر فعال کننده دوپامین سبب بهبود علایم می شوند. از داروهای معروف این گروه، سلژیلین Selegiline (Eldepryl ®)  و رازاژیلین rasagiline (Azilect ®)  را می توان نام برد. اثر این داروها طولانی تر است و تا حدودی سبب کاهش نشانه های بیماری پارکینسون می شوند بعلاوه ممکن است به حفاظت از سلولهای دوپامین ساز نیز کمک کنند. این داروها به تنهایی یا در ترکیب با لوودوپا و یا دیگر داروهایضد پارکینسون استفاده می شوند.

عوارض جانبی احتمالی این داروها شامل تهوع، سردرد، و ایجاد مشکل در به خواب رفتن باشد. در افراد مسن ممکن است موجب گیجی شود.

محرک های دوپامین: محرک های دوپامین به طور مستقیم سبب تحریک گیرنده های دوپامینی در مغز می شوند. از داروهای در دسترساین گروه می توان بروموکریپتین، پرامیپکسولpramipexole (Mirapex ®, Sifrol®, Restin®)  و روپینیرول ropinirole (Requip®)  را نام برد. محرک های دوپامین در درمان نشانه های بیماری پارکینسون کمی کمتر از لوودوپا موثر هستند و دارای عوارض جانبی بیشتر به ویژه خواب آلودگی، تورم پاها و توهم بینایی هستند.
محرک های دوپامین را می توان به تنهایی به عنوان درمان اولیه در برخی از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون، به خصوص کسانی که قبل از 65 سالگی دچار بیماری شده اند استفاده کرد. استفاده از محرکهای دوپامینی ممکن است نیاز به لوودوپا را تا مدتها به تعویق اندازند.

عوارض جانبی شایع محرکهای های دوپامین عبارتند از: خواب آلودگی، تهوع، استفراغ، افت فشار خون در حالت ایستاده، گیجی، توهم و ورم پاها. شروع با مقادیر پایین و افزایش آرام در طی یک دوره چند هفته ای سبب به حداقل رساندن عوارض جانبی دارو می شود. پرامیپکسول ممکن است سبب حمله خواب ناگهانی و بدون هشدار شود. لذا افرادی که از این دارو استفاده می کنند به خصوص هنگامی که دوز بیشتر از 1/5میلی گرم در روز مصرف می کنند باید مراقب باشند این حالت موقع رانندگی ممکن است خطر آفرین باشد.

مهار کننده هایCOMT : از داروهای معروف این گروه می توان tolcapone (Tasmar ®)  وentacapone (Comtan ®) را نام برد. این داروها سبب طولانی تر شدن و افزایش اثر لوودوپا می شوند بنابراین دردرمان افرادیکه دچار نوسانات حرکتی با لوودوپا شده اند استفاده می شود. این دارو به تنهایی هیچ اثری ندارد و باید همراه لوودوپا مصرف شود.

شایع ترین عوارض جانبی شامل حرکات غیر طبیعی، توهم، گیجی، تهوع، اسهال، تغییر رنگ نارنجی رنگ ادرار و افت فشار خون موقع برخاستن است.

داروهای ضد استیل کولین: داروهای ضد استیل کولین به منظور کاهش علائم لرزش آزاردهنده در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون با سن کمتر از70 سال توصیه می شود. داروهای ضد استیل کولین را به تنهایی یا همراه با لوودوپا یا محرک های دوپامین در افراد مبتلا به بیماری پیشرفته که دچار لرزش مداوم هستند تجویز می کنند.
از داروهای ضد استیل کولین مورد استفاده می توان تری هگزیفنیدیل(trihexyphenidyl) و بی پریدین(biperiden)را نام برد.

شایع ترین عوارض جانبی داروهای ضد استیل کولین عبارتند از: خشکی دهان، تاری دید، یبوست، تهوع، اشکال در تخلیه مثانه،  اختلال تعریق و تند شدن ضربان قلب. از عوارض جانبی دیگر به خصوص در افراد مسن اختلال حافظه، گیجی و توهم را می توان ذکر کرد.

آمانتادین: آمانتادین(Symmetrel ®) یک داروی ضد ویروسی است که برای جلوگیری از آنفلوآنزا ارائه شده است، اما در موارد خفیف بیماری به بهبود علایم بیماری پارکینسون کمک می کند.

عوارض جانبی احتمالی آمانتادین شامل توهم، ظهور لکه ها و نقاط بنفش رنگ در پوست مچ و ساق پا و تورم مچ پا است.

علائم بیماری پارکینسون

علائم و نشانه های بیماری پارکینسون را می توان به دو دسته تقسیم شده است، علایم حرکتی و علایم غیر حرکتی.

علائم حرکتی: علائم حرکتی بارز ترین نشانه های بیماری پارکینسون هستند. علائم حرکتی اصلی بیماری پارکینسون شامل لرزش، کندی حرکت، سفتی و بی ثباتی وضعیتی است.

 این نشانه ها معمولا در مراحل اولیه بیماری خیلی خفیف هستند بویژه ناپایداری وضعیتی که در مراحل اولیه بیماری دیده نمی شود و در مراحل پیشرفته بیماری بارز می شود.علایم بیماری معمولاً از یک طرف بدن شروع و طی چند سال به طرف دیگر گسترش می یابد.

لرزش: لرزش ناشی از بیماری پارکینسون بیشتر هنگامی که فرد در حالت استراحت است خود را نشان می دهد. لرزش در اوایل ممکن است برای دیگران قابل مشاهده نباشد و فقط بیمار احساس لرزش درونی در اندام یا بدن داشته باشد. لرزش معمولا از یک دست شروع می شود و اغلب به شکل "پول شمردن یا تسبیح انداختن"است. لرزش معمولا در طی یک دوره چند ساله به سمت دیگر بدن گسترش می یابد. اضطراب، هیجان و استرس لرزش را بدتر می کنند. لرزش ممکن است سایر نقاط بدن از جمله پاها، لبها، فک، یا زبان را نیز گرفتار کند. با این حال لرزش بیماری پارکینسونمعمولا سر را نمی لرزاند.

کندی حرکت: مهمترین علت ناتوانی بیمار کندی حرکت است که تقریباً تمام بیماران را گرفتار می کند و ممکن است منجر به احساس عدم هم آهنگی در حرکات، احساس ضعف و خستگی شود. کندی حرکت در دستها بصورت مشکل در کارهایی مثل بستن دکمه های لباس، بستن بند کفش، نوشتن و تایپ کردن، و یا در آوردن سکه از جیب یا کیف پول، خود را نشان می دهد. کندی حرکت در پاها سبب کشیدن پا و قدم های کوتاه هنگام راه رفتن، احساس عدم تعادل و مشکل در بلند شدن از صندلی و بیرون آمدن از ماشین می شود.
در مراحل پیشرفته تر بیماری، شروع حرکت و راه افتادن مشکل شده و موقع راه رفتن بر سرعت حرکت افزوده می شود بطوریکه حالت دویدن پیدا می کند. گاهی هم بیمار دچار حالت جمود و خشک شدن ناگهانی می شود.
سفتی: سفتی حرکت دست و پا و بدن سبب حالت خمیدگی و نداشتن حرکات دست موقع راه رفتن می شود. این حالت معمولا در همان سمت از بدن که لرزش وکندی حرکت دارد بیشتر است.

بی ثباتی وضعیتی: به طور طبیعی رفلکس خودکاری در مغز وجود دارد که ما را موقع ایستادن و راه رفتن متعادل نگه می دارد. این رفلکس در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون مختل شده و سبب تمایل به سقوط و یا احساس از دست دادن تعادل و افتادن می شود. بی ثباتی وضعیتی در مراحل پیشرفته بیماری بروز می کند و وجود آن در اوایل دوره بیماری، احتمال سندرم های شبه پارکینسون را مطرح می کند.
 

به غیر از علایم اصلی فوق علایم حرکتی دیگری مثل ثابت بودن حالت چهره و عدم تغییر آن متناسب با احساسات بیمار، کمتر پلک زدن، کندی و یک نواخت شدن تکلم و آهسته شدن صدا، مشکل بلع و آبریزش از دهان را می توان در برخی از بیماران مشاهده کرد.
 

علایم غیر حرکتی:

مشکلات شناختی و حافظه: معمولاً درجات خفیفی از مشکلات تفکر و حافظه در بیماری پارکینسون رخ می دهد. نشانه های مشکل شناختی بصورت مشکل در تصمیم گیری و یا انجام کارهای پیچیده، به خاطر سپردن وقایع اخیر و قضاوت است.

توهم: توهم بینایی (دیدن چیزهایی که واقعی نیستند) در مراحل پیشرفته بیماری ممکن است بروز کند. توهم ممکن است با هذیانات بدبینی و گزند و آسیب مانند ترس غیر منطقی و یا ظن خیانت همسر، سرقت پول، وجود مزاحم در خانه ، و یا تفکر توطئه از طرف پرستارش همراه باشد.
 

اختلالات خلقی: افسردگی، اضطراب، از دست دادن انگیزه (بی تفاوتی)، اختلالات خلقی در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون شایع است. این علایم می تواند به میزان قابل توجهی کیفیت زندگی فرد را کاهش دهد. علائم افسردگی دربیماری پارکینسونمعمولاً عبارتند از : احساس غم و اندوه، از دست دادن علاقه و عدم توانایی لذت بردن و بی انگیزگی. اضطراب به صورت حملات هراس و نگرانی بیش از حد نمایان می شود.

اختلالات خواب: مشکل در شروع به خواب رفتن و تداوم خواب از مشکلات شایع مبتلایان به بیماری پارکینسون است. گرفتگی عضلات، رویا یا کابوس زنده، درد، و یا نیاز به ادرار کردن از مهمترین علل اختلال خواب بیماران هستند.
یکی از اختلالات شناخته شده خواب بیماران پارکینسونی رفتارهای غیر طبیعی در مرحله خواب رویا دیدن که به خواب با حرکات سریع چشم معروف است می باشد. این اختلال خواب می تواند باعث شود فرد در حین رویاهایش فریاد بزدن، جیغ بکشیدن، لگد بزدند، و یا با مشت هم بسترش را مجروح کند.
 

خواب آلودگی روزانه: خواب آلودگی روزانه بیش از حد در اکثر افراد مبتلا به بیماری پارکینسون دیده می شود. داروهای مورد استفاده در درمان بیماری ممکن است خواب آلودگی در طول روز را بدتر کند. برخی افراد دچار حملات ناگهانی و ناخواسته خواب می شوند. هر دو حالت خواب آلودگی و حملات خواب می تواند خطرناک باشند به خصوص برای افرادی که هنوز رانندگی می کنند.

اختلال عملکرد سیستم عصبی خودمختار (اتونوم): سیستم عصبی خود مختار کنترل عملکرد خودکار و ناخودآگاه ضربان قلب، دستگاه گوارش و هضم غذا، میزان تنفس، تعریق، ادرار، و برانگیختگی جنسی را بر عهده دارد. نشانه های اختلال این سیستم در بیماری پارکینسون به صورت افت فشار خون موقع ایستادن که منجر به سرگیجه و احساس سبکی سر، یبوست، اشکال در بلع، تعریق غیر طبیعی، نشت ادرار و اختلال عملکرد جنسی نمایان می شود.
از دست دادن حس بویایی: اختلال حس بویایی در بسیاری از بیماران پارکینسونی از مراحل اولیه بیماری، حتی قبل از اینکه هر کدام از علائم بیشتر آشنای بیماری ظاهر شود و اغلب بدون اینکه بیمار متوجه آن باشد بروز می کند. 
 

درد: احساس دردناک در بیش از 40 درصد از بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون گزارش شده است. درد ممکن است خیلی شدید و حالت خنجری داشته باشد یا بصورت احساس سوزش یا خارش در نقاط مختلف بدن از جمله صورت، شکم، اندام ها و مفاصل باشد.

علت بیماری پارکینسون چيست؟

علت بیماری پارکینسون چيست؟

علت بیماری پارکینسون هنوز شناخته نشده است. سلول های عصبی بخش هایی از مغز که بنام سیستم خارج هرمی معروف هستند ماده شیمیایی به نام دوپامین را تولید و ترشح می کنند که سبب تسهیل حرکت می شوند. در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون این سلولها به آرامی دچار تحلیل شده و توانایی تولید دوپامین را از دست میدهند و در نتیجه علایم بیماری پدید می آید. حال چرا این سلولها دچار تحلیل می شوند، معلوم نیست.

مجموعه ای از عوامل محیطی و ژنتیکی در بروز بیماری نقش دارند. مهمترین عامل مستعد کننده بیماری پارکینسون سن بیمار است. بیماری پارکینسون در افراد بالای 50 سال شایع تر است و تخمین زده می شود که حدود 1 درصد افراد بالای 60 سال به بیماری مبتلا شوند. از عوامل محیطی مستعد کننده مطرح در بروز بیماری می توان به سموم و حشره کش ها و علف کش ها و فلزات سنگین و چاقی و رژیم غذایی مملو از آهن و منیزیم اشاره کرد. در کشورهای صنعتی و مناطق دارای صنایع سنگین آلیاژی فولاد و صنایع چوبی و اشتغال به جوشکاری شیوع بیماری و تماس با حلالهای هیدروکربنی مثل تینر شيوع اين بيماري بیشتر بوده است. از طرف دیگر ورزش و فعالیت متوسط فیزیکی نقش محافظتی در مقابل بیماری دارد. بیماری پارکینسون در مردان نسبت به زنان کمی بیشتر است. 
 

گرچه در اکثر موارد بیماری پارکینسون غیر ارثی است اما در10تا 15 درصد از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون حداقل یکی از بستگان درجه اول (پدر، مادر یا خواهر و برادر) به این بیماری مبتلا هستند. در افراد جوان تر (کسانی که قبل از سن 50 سالگی به بیماری مبتلا شده اند)، جهش های ژنتیکی ممکن است نقش داشته باشند.

بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون(Parkinson Disease) یکی از بیماریهای شایع مغزی است که سبب لرزش اندامها و اختلال در کنترل حرکات بدن می شود. این بیماری اولین بار در سال 1817 توسط پزشک انگلیسی بنام جیمز پارکینسون توصیف شد و از آن به بعد به نام بیماری پارکینسون معروف شد. بیماری پارکینسون یک بیماری پیشرونده است که در طول زمان معمولاً بدتر می شود، اگر چه میزان وخیم تر شدن از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. این بیماری بیشتر افراد بالای 50 سال را مبتلا می کند. بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون که تحت درمان دارویی قرار دارند قادرند سالها بدون ناتوانی جدی به زندگی ادامه دهند. داروهای مختلفی وجود دارد که سبب بهبود کیفیت زندگی بیماران پارکینسونی می شود.